Podolski Grzegorz Wersy Światła

Mam wszystko !
czego mi potrzeba
a że nie mam potrzeb
więc nic mi do
szczęścia nie brakuje

możesz być szczęśliwy
teraz albo nigdy
co nie znaczy że nigdy nie
będziesz szczęśliwy , jeśli nie jesteś Teraz

bo to tu i tylko teraz istnieje
Ja i ta droga bezkresna
Obym nigdy nie skończył
Podróży Tej której nie zacząłem

   Przebijcie mi ręce i nogi

      Abym …………..

   A także :……..
                 ……..
                 ……..

   A potem  ……….










                    Szept – nie zapomnijcie
                                 o
                              skarpetkach

                               * * *

-Bóg to krzesło

  Kroczący korowód oskubanych kórczaków zafalował

-Ależ Góciu! Nie morzesz tak mówić,choćby dlatego że tu nie ma żadnego krzesła

 odpowiedziała rzeka i czekała .Czekała na wiatr

-Właśnie o to chodzi ! jest i go nie ma , a inaczej nie ma go lecz jest

 -Boże! O Boże! wiatr nadchodzi !-zawył kurczak 67034

  Nadleciał wiatr i rozwiał resztki snów 

-OH! kochanie kochanie Oh oh – rzeka odpływała z wiatrem w wymiar …..?

      nurzali się w

                  w czymś czego Gócio

                  nie widział

                  nie czuł

                  nie rozumiał

                  nie umiał nazwać



         -Tylko ja

         -znów

         -tylko

         -sam

         -pójdę

         -i

         -nazrywam

-tulipany -y -y -y -y -y

("-y" -głuchy jęk nieprzerwany

                            niepżerwanie

                            towarzyszący

                      rycerzowi A

                      w chełmie)

        Rycerz A

        znów istniał    i    wykrzywiał-

                              prostował-

        rzeczy-wistość

Bocian zaklekotał

i pan Góstaw wysze  sze  dł

|   -Skąd masz ten wiersz ?     |

|   -napisał mi sie wczoraj        |>>>>   rozmowa

|   -chcący ?                             |>>>>   z szybą

|   -niechcący                           |

-No cóż , każdemu wedle potrzeb-

 Stwierdził pan Gustaw

 przy cherbaty szklance

 U znajomego p. Stanisława

 Po czym

 swemu serdecznemu znajomemu

 panu St. dał w morde

 Umoczonnnnnnnnnnnnnne

 w krwi serce

 jękło

 lecz

 zapłoneło szczęś ciem

                  gdyż :-pan St.

                         wstał

                        -wstrząsnął głową

                        -rozpuszczone myśli

                                        jego

                         krzykneły "Eureka"

-a pan St. "Dziękuje"

I wszystko byłoby

w pożądku

gdyţ : obaj rozstali się w zgodzie

lecz : pan St. wyszedł na parapet

      iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

      i spadł

Serce pana Gustawa X

ochłoneło i spytało

"Po cóż? (i warto?) było?"

pan Gustaw    tylko

wz ruszył    ramionami

nic nie odpo-wiedział

Starożytny umoczył usta

w pucharze wina

podumał

i stwierdził

"O kórwa mać"

Bocian nastroszył pióra

Bardzo ciekawy człek

podszedł

popatrzył

odszedł

Bocian splunął

Gucio spuścił głowę

Ściana opadła

cisza wróciła

Idealne zakończenie