Podolski Grzegorz Wersy Światła

.

ko mo da cja
Komoda wpierdalała spodnie
Piotruś stał obok i patrzył
komoda wpierdalała spodnie
Piotrek stał obok
komoda wpierdalała spodnie
……
Komoda wpierdoliła spodnie
piotr popatrzył na stoper
“do cipy z taką komodą”
Piotr wykopał komodę przez okno

.

Nadzwyczajne koleje losu

pchneły
mnie
tutaj-jak teraz
I
nic
w tym
nie było
bynadzwyczajnego
gdyby nie te zatłuszczone chwile
przelewające się w dłoniach
kwieciste    pióropusze wrzasku

.

TO już nie
to co było

To nawet nie
to Co jest    to nic

okokokokokokokokokokokokokoko

.

Dziesięć  słów

1             .
2             ..
3             …
4             ….
5             …..
6             ……
7             …….
8             ……..
9             ………
10          ……….

.

A może Bóg Sam

dokładnie nie wie czym Jest

czyż nie mógłby być

Doskonały w swej niedoskonałości ?

im więcej pokrętnych szalonych teori stwarzamy

Tym więcej ich mamy do sprawdzenia

Tym więcej prawdziwych

w rozmaitości siła

Nie bójmy się więc ” blużnić ”

Jego nie da się obrazić

.

.

A ja wiem gdzie mieszka prawda
W mym sercu

A ja wiem kiedy szczęście mnie dosięgnie
W tej chwili

A ja wiem po co świat się stworzył
Dla mnie

.

Przebłyski pana Gustawa X

to ty? Gucio?
spytał gucio
tak to on
odrzekł gucio
i
stopił lustro

* * *

-Bóg to krzesło
Kroczący korowód oskubanych kórczaków zafalował
-Ależ Góciu! Nie morzesz tak mówić,choćby dlatego że tu nie ma żadnego krzesła
odpowiedziała rzeka i czekała .Czekała na wiatr
-Właśnie o to chodzi ! jest i go nie ma , a inaczej nie ma go lecz jest
-Boże! O Boże! wiatr nadchodzi !-zawył kurczak 67034
Nadleciał wiatr i rozwiał resztki snów
-OH! kochanie kochanie Oh oh – rzeka odpływała z wiatrem w wymiar …..?
nurzali się w
w czymś czego Gócio
nie widział
nie czuł
nie rozumiał
nie umiał nazwać

-Tylko ja
-znów
-tylko
-sam
-pójdę
-i
-nazrywam
-tulipany -y -y -y -y -y

(”-y” -głuchy jęk nieprzerwany
niepżerwanie
towarzyszący
rycerzowi A
w chełmie)
Rycerz A
znów istniał    i    wykrzywiał-
prostował-
rzeczy-wistość

Bocian zaklekotał

i pan Góstaw wysze  sze  dł

|   -Skąd masz ten wiersz ?     |
|   -napisał mi sie wczoraj        |>>>>   rozmowa
|   -chcący ?                                |>>>>   z szybą
|   -niechcący                              |

-No cóż , każdemu wedle potrzeb-
Stwierdził pan Gustaw
przy cherbaty szklance
U znajomego p. Stanisława
Po czym
swemu serdecznemu znajomemu
panu St. dał w morde

Umoczonnnnnnnnnnnnnne
w krwi serce
jękło
lecz
zapłoneło szczęś ciem
gdyż :-pan St.
wstał
-wstrząsnął głową
-rozpuszczone myśli
jego
krzykneły “Eureka”
-a pan St. “Dziękuje”
I wszystko byłoby
w pożądku
gdyţ : obaj rozstali się w zgodzie
lecz : pan St. wyszedł na parapet
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
i spadł
Serce pana Gustawa X
ochłoneło i spytało
“Po cóż? (i warto?) było?”
pan Gustaw    tylko
wz ruszył    ramionami
nic nie odpo-wiedział

Starożytny umoczył usta
w pucharze wina
podumał
i stwierdził
“O kórwa mać”

Bocian nastroszył pióra

Bardzo ciekawy człek
podszedł
popatrzył
odszedł

Bocian splunął

Gucio spuścił głowę

Ściana opadła

cisza wróciła

Idealne zakończenie

Napisał mi się wiersz rozmawiając z tobą
- kiedy ? gdzie ?
- w tej chwili właśnie go czytasz

Skraplam hfili tej czas w śline
I pluje ją pod wiatr
Śląc ci kosmicznego esemesa
Na falach nonsensu

Z tymi ludźmi od małp to było tak
Na drzewie fajno było
Ale człowiek zszedł z drzewa
bo baba spadła
a jak już zszedł to nie chciało
mu się z powrotem włazić
i se poszedł